Prawo do dodatku urlopowego

Świadczenia urlopowe to rodzaj dodatku finansowego dla pracownika, planującego wypoczynek trwający minimum 14 kolejnych dni kalendarzowych, wypłacanego w dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu.

 

DODATEK URLOPOWY DLA PRACOWNIKÓW

Wynagrodzenie urlopowe przyznawane jest w małych firmach (zatrudniających mniej niż 20 pracowników) pod warunkiem, że dane przedsiębiorstwo zdecydowało się na tę formę wsparcia pracowników. Ustawa o ZFŚS umożliwia wybór pomiędzy tworzeniem funduszy socjalnych a wypłatą świadczeń urlopowych, jednak jest to dobrowolna decyzja właściciela firmy. Odmienne zasady panują w dużych przedsiębiorstwach (powyżej 20 pracowników) zobligowanych do posiadania funduszu socjalnego, oraz w jednostkach budżetowych, które mają obowiązek wypłaty należnych świadczeń.

Grupy zawodowe budżetówki otrzymują wynagrodzenie z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, a przyznana kwota wypłacana jest na konto pracownika do końca każdego roku. Świadczeniem niezależnym od dodatków urlopowych są tzw. wczasy pod gruszą, o odmiennych zasadach przyznawania, opodatkowania i oskładkowania. Na tę formę wsparcia finansowego mogą liczyć jedynie osoby o trudnej sytuacji materialnej.

Świadczenie urlopowe przysługuje pracownikom zatrudnionym na umowę o pracę, bez względu na formę etatu (pełny, ¾, ½, ¼). Podstawą prawną regulującą tę kwestię jest ustawa o ZFŚS oraz Kodeks Pracy, zgodnie z którym, ów  dodatek przysługuje m.in. osobom pracującym  w oparciu  o umowę na czas określony, a także w pierwszym roku pracy i w okresie wypowiedzenia, dla pracowników budżetówki (np. policjantów, nauczycieli- czynnych/ nieczynnych/ emerytów, urzędników, czy pracowników niepedagogicznych).

Wysokość świadczenia urlopowego uzależniona jest od formy etatu- przydzielana proporcjonalnie względem liczby przepracowanych godzin. Ustawa nie określa kwoty minimalnej; wskazuje jedynie na maksymalną wysokość dopłaty. Osoby zatrudnione na pełny etat mogą otrzymać dodatek nie wyższy niż 1093,93 złotych, na ¾ etatu- 820,45 złotych, na ½ etatu- 546,97 złotych, na ¼ etatu- 273,48 złotych.

 

ZASADY PRZYDZIELANIA ŚWIADCZEŃ URLOPOWYCH

Małe firmy (zatrudniające poniżej 20 pracowników) nie mają obowiązku przyznawania dodatków do wypoczynku. Rezygnacja z wypłaty świadczeń powinna nastąpić do 31 stycznia każdego roku, przy czym informacja musi mieć odpowiednią formę. Wiadomość o niewypłacaniu świadczeń może pojawić się m.in. w zakładowym regulaminie wynagrodzeń.

Firmy bez funduszu socjalnego nie ponoszą prawnych konsekwencji wynikających z braku świadczeń urlopowych dla pracowników, pod warunkiem, że są to małe przedsiębiorstwa. Właściciele firm zatrudniających powyżej 20 pracowników muszą posiadać tego typu fundusz, z którego wypłacane są dodatki do wynagrodzenia podstawowego.

Dodatek urlopowy, jako rodzaj przychodu pracownika, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i oskładkowaniu składkami na ubezpieczenie zdrowotne i ZUS. Wynagrodzenie urlopowe jest wolne od podatku jedynie wówczas, gdy jego kwota nie przekracza 380 złotych.

Ewidencjonowanie i księgowanie świadczeń urlopowych stanowi obowiązek pracodawcy przyznającego tego typu dodatki. W księdze rachunkowej ewidencjonuje się je na koncie 40-5 „Ubezpieczenie społeczne i inne świadczenia” lub na koncie 23-4 „Pozostałe rozrachunki z pracownikami”. Należy dokonać także dekretacji świadczenia z opisem operacji rachunkowej wedle kwoty brutto albo netto.

Wynagrodzenie urlopowe nie może być utożsamiane z ekwiwalentem za niewykorzystany urlop, który przysługuje jedynie tym pracownikom, którzy z powodu rozwiązania umowy o pracę nie skorzystali z prawa do płatnego wypoczynku.